text size
Rusija se obično ne doživljava kao emigrantska zemlja iako milioni nekadašnjih građana Rusije i SSSR žive u inostranstvu, uglavnom u državama Zapada. Objašnjenje za to je višedecenijska zatvorenost granica SSSR-a odakle je bila moguća samo nelegalna emigracija, faktički bjekstvo, i emigracija jevrejskog dijela stanovništva počevši od 1970-ih godina (latentni ili javni antisemitizam je nezaobilazan činilac raznih političkih sistema na prostoru Rusije).
Zašto Rusija nije emigrantska država?
Glavni razlog zašto Rusija nije emigrantska država jeste njena samonametnuta kulturna izolovanost od ostatka svijeta, veoma nalik na osećaj izuzetnosti na koji nailazimo u SAD. Prosječan pripadnik ruske niže klase (koja je u drugim državama najviše sklona masovnoj emigraciji) nema ni opštu predstavu kako je život organizovan u državama koje nisu bile dio SSSR-a, dok, recimo prosječni građanin Srbije ili Češke iz iste klase savršeno dobro razumije kakvi su socio-ekonomski uslovi u državama Sjeverne i Centralne Evrope. Pomenuta kulturna izolovanost proizvod je mješavine objektivnih geografskih faktora (život na rubu Evrope, a i daleko iza Urala) i osjećaja religiozno-etatističke izabranosti (sakralna Rusija kao nova Nojeva barka, spasitelj čovječanstva od antihrista), koji je kultivisan počevši od doba Ivana Groznog do danas (SSSR je preuzeo ovaj ruski pandan američkog Manifest Destiny, propovjedajući globalno spasenje sa centrom u Moskvi u vidu svjetske revolucije).
Depositphotos
.webp){kind=icon}
