text size
Savremena Rusija u protekloj deceniji, a i duže, služi se trgovinom gasa kao sankcionim instrumentom. Ova kaznena politika ima dvije mete - prva su države bivšeg Sovjetskog Saveza, koje zvanični Kremlj smatra dijelom svoje sfere interesa i nastoji da ih ekonomski, politički, pa i vojnim putem, kazni ukoliko njihove vlasti riješe da se udalje od Moksve. Druga su države centralne Evrope koje su stupile u odnos ekonomske međuzavisnosti sa Rusijom, a koje, poput Njemačke kao pokretačke snage Evropske unije, nastoje da privuku bivše republike SSSR-a u sopstveni integracioni projekat. Ili, pak, pokušavaju da naprave prepreke Rusiji u njenom pokušaju da prevaspitava „neposlušne“ političke elite pograničnih država.
Bloomberg
Savremena Putinova Rusija u okviru ove kaznene metode koristi upravo gas, a ne naftu, jer se znatno lakše mogu naći alternativni izvori nafte u kratkom periodu, nego izvori gasa. Razlog za to je veoma složena infrastruktura neophodna za transport gasa, bilo da se on prebacuje putem gasovoda ili tankera, što je slučaj sa tečnim gasom (za šta su opet potrebni posebni lučki terminali). Neophodne su godine kako bi pomenuta infrastruktura bila izgrađena. Pritom, geografija diktira da je ruski gas za Centralnu Evropu uvek jeftiniji od većine alternativnih izvora gasa (iz Azerbejdžana, Bliskog istoka ili Sjedinjenih Država), otuda projekti koji bi poslužili kao mogućnost za trgovinu gasom iz drugih izvora uglavnom nisu realizovani kao nerentabilni (pre izbijanja velikog rata u Evropi). Dostojan konkurent ruskom gasu u Evropi bio je jedino norveški gas, koga nema dovoljno da zamijeni ruski.
.webp){kind=icon}
