text size
Kako bi otvorio jesenju sezonu kino zarade, film "Ljubavna čarolija 2" je tokom prvog vikenda prikazivanja u SAD-u zaradio 30 miliona dolara. To je solidan, mada ne spektakularan početak za film čija je produkcija koštala 75 miliona dolara, ali ono što je još iznenađujuće jeste činjenica da je nastavak uopće dobio zeleno svjetlo.
Originalni film, koji je premijerno prikazan 1998. godine, nije imao komercijalni uspjeh niti naročito pozitivne reakcije kritike, koji bi se inače obično smatrali dovoljnim razlogom za nastavak. Umjesto toga, film je tokom godina razvio kultnu publiku koja je cijenila "vještičju" priču o sestrinstvu.
Postojanje "Ljubavne čarolije 2" jedan je od primjera načina na koji Hollywood proširuje svoju definiciju toga šta predstavlja isplativ intelektualni potencijal za franšizu. Ako film ima posvećenu publiku, logika je da bi se taj entuzijazam mogao pretvoriti u veću prodaju kino karata za nastavak.
Međutim, to nije baš nepogrešiva računica. Dugotrajna prisutnost u popularnoj kulturi i komercijalni uspjeh nisu nužno isto kod kultnih filmova. Ako ih studiji posmatraju kao jedno te isto, mogu pogrešno protumačiti strastvenu publiku kao dovoljno brojnu publiku.
Ovakve filmove lako je prepoznati, ali ih je teško definirati u širem smislu. Uopćeno govoreći, oni imaju problema na blagajnama i kritika ih u početku odbacuje. Film može doživjeti svojevrsnu rehabilitaciju zahvaljujući kućnim video izdanjima, reprizama na kablovskoj televiziji, ponoćnim projekcijama i novim kritičkim tumačenjima.
Zahvaljujući streaming servisima i video-na-zahtjev, razmak između odbacivanja filma od mainstreama i njegovog drugog života kao kultnog klasika danas je još kraći. Naprimjer, horor film "Prazan čovjek" (The Empty Man) je 20th Century Studios bez mnogo pompe objavio usred pandemije, da bi se nakon njegovog izdanja na VOD platformama razvila kultna publika.
Za studije, rezultat filma na blagajnama jedan je od najpouzdanijih pokazatelja toga zaslužuje li nastavak. Međutim, fanovske baze kultnih filmova mogu promijeniti način na koji se ovakvi projekti posmatraju: od neobičnih promašaja do uspavanih franšiza s neiskorištenim komercijalnim potencijalom.
Zbog toga studiji više ne razmatraju samo treba li da odobre nastavak, već i kakav budžet entuzijazam publike realno može opravdati.
Uzmimo za primjer Blade Runner (kod nas preveden kao "Istrebljivač"). Uprkos mlakom prijemu nakon premijere 1982. godine film je imao nesreću da se pojavi u kinima istog mjeseca kada i "ET Vanzemaljac" - naučnofantastični neo-noir Ridley Scotta kasnije je počeo da se smatra jednim od vrhunaca tog žanra. Poslije decenija dobre reputacije, nastavak iz 2017. godine djelovao je kao vrijedna opklada.
Harrison Ford nije volio rad na filmu Blade Runner zbog iscrpljujućeg snimanja, kreativnih sukoba s rediteljem Ridleyjem Scottom i omraženog voice-overa koji je studio nametnuo | Depositphotos
Nastavak Blade Runner 2049 je koštao 185 miliona dolara, dok je original imao budžet od 30 miliona dolara, što bi 2017. godine odgovaralo iznosu od oko 76 miliona dolara. Uprkos izuzetno pozitivnim kritikama i dva osvojena Oscara, nastavak ipak nije uspio dostići prijavljeni prag rentabilnosti od 400 miliona dolara.
Franšiza je praktično tretirana kao blockbuster, iako je njen komercijalni plafon bio bliži onome što se očekuje od nišnog žanrovskog filma.
Kada veći budžeti nisu praćeni proporcionalno većim prihodima na blagajnama, jedna moguća alternativa jeste da nastavak odmah ode na streaming. Upravo je to Disney uradio sa Hocus Pocus 2, koji je 2022. godine ekskluzivno stigao na Disney+.
Film je postavio Nielsenov rekord za streaming filmove, sa 2,7 milijardi minuta gledanja tokom prvog vikenda. Treći film je u razvoju, mada, uspjeh na streaming platformi sada navodi studio da razmatra prikazivanje u kinima.
Možda bi Disney trebalo da razmotri sudbinu još jednog kultnog filma iz devedesetih o vješticama prije nego što donese konačnu odluku.
Za početak, dobre vijesti: prvi vikend filma "Ljubavne čarolije" teško se može nazvati katastrofalnim, a film ima nekoliko faktora koji bi mu mogli pomoći da nastavi dobro poslovati.
Povratak zvijezda kao što su Nicole Kidman i Sandra Bullock, koje i dalje privlače publiku u kina, svakako pomaže. Prema pisanju Deadlinea, film je također privukao vrlo specifičnu demografsku grupu gledalaca. Gotovo 80 posto publike tokom prvog vikenda bile su žene, dok je 36 posto gledalaca bilo starije od 45 godina, što ukazuje na to da film dopire do demografske grupe koja je pomogla da original postane kultni hit.
Joey King u ulozi kćerke Kylie Owens. Iako odgajane bez magije, kćerke otkrivaju da nose moćnu krvnu lozu porodice Owens | Depositphotos
A sada loše vijesti: za sada postoji malo dokaza da se komercijalni potencijal franšize znatno poboljšao tokom vremena.
Debitantska zarada od 30 miliona dolara u SAD-u približna je, kada se uračuna inflacija, iznosu od 13,1 milion dolara, koliko je original zaradio tokom prvog vikenda. Međutim, samo da bi dostigao svjetsku zaradu prvog filma od 94,4 miliona dolara, prilagođenu inflaciji, nastavak bi morao zaraditi oko 194 miliona dolara.
To je mnogo novca koji tek treba nadoknaditi.
Nastavak je barem imao konzervativniji budžet. Prijavljeni trošak produkcije od 75 miliona dolara nominalno je isti kao kod originalnog filma, ali nastavak predstavlja manju investiciju kada se uzme u obzir današnja vrijednost novca.
Maisie Williams u ulozi druge kćerke Antonie Owens | Depositohotos
Ipak, gotovo tri decenije kultnog statusa još nisu dovele do očiglednog komercijalnog rasta, zbog čega je potencijal nastavka i dalje neizvjestan.
Ne mora svaki nastavak kultnog filma doživjeti neuspjeh ili biti namijenjen isključivo streamingu. Franšiza Riddick pokazuje kako ovom riziku može da se pristupi na razuman način.
Nakon što je originalni film, "Planeta tame" (Pitch Black) iz 2000. godine, postao umjereni kino hit i fenomen na DVD tržištu (prodat je u više od dva miliona primjeraka), Vin Diesel je ponovio svoju ulogu u filmu "Ridikove hronike" (The Chronicles of Riddick) iz 2004. godine.
Vin Diesel na premijeri filma "Osvetnici" | Depositphotos
Film nije ostvario očekivani rezultat u odnosu na svoj devetocifreni produkcijski budžet. Međutim, umjesto da odustane od franšize, Universal Pictures se 2013. godine vratio tom liku filmom "Ridik" (Riddick), čija je produkcija koštala 38 miliona dolara, što je mnogo manje od prethodnika, čak i kada se uračuna inflacija, a film je širom svijeta zaradio gotovo 100 miliona dolara.
Manji obim učinio je "Ridik" znatno manje rizičnim kino projektom. Način na koji je nastavak kultnog filma budžetiran može biti jednako važan kao i razumijevanje veličine njegove publike.
Sve u svemu, ne postoji magična formula koja bi studijima omogućila da utvrde kada ili prelazi li neki film granicu između nišnog projekta i održive franšize.
Kultni status može Hollywoodu pokazati da je publici i dalje stalo do nekog filma.
Ali ne može uvijek prizvati i zaradu na blagajnama koja bi to pratila.
.webp){kind=icon}
